Gelukkig hadden we elkaar

De leerlingen van groep 7 en 8 van de Bernadetteschool ontmoetten Mevrouw Wolf en luisterden ademloos naar haar ervaringen als Joods onderduikmeisje.


Dat ze nu 87 jaar is en speciaal naar school toe komt om over haar ervaringen te vertellen vinden de leerlingen heel bijzonder en indrukwekkend.

Mevrouw Wolf introduceert. “Ben ik ooit uitverteld over de oorlog? Nee. Dit mag nooit meer gebeuren, maar kijk eens om je heen: overal oorlog…. zolang ik kan, wil ik jullie mijn verhaal meegeven.” Ze begint met het uitleggen van de Holocaust en de Kristalnacht en wordt dan persoonlijk.

“Ik was 8 en mijn zus een jaar ouder. Toen brak de oorlog uit en moesten we onderduiken. Het was allemaal heel onzeker. Bij wie zouden we terecht komen? En waar blijven onze ouders?
We kwamen terecht in een zwerftocht van adres naar adres. Soms voor een paar dagen en soms maar voor een nacht. Als het gevaarlijk werd, omdat een onderduikadres was verraden werden we midden in de nacht als een pakketje weer naar een volgend adres gebracht. Alleen al in Den Haag bleven we op 12 verschillende adressen.
We waren bang, maar we hadden elkaar. We kwamen terecht bij een kinderloos stel in Amsterdam. Er werd goed voor ons gezorgd, maar er was geen liefde. Nooit een keer een aai over onze bol of een arm om ons heen. Maar gelukkig hadden we elkaar.

Toen kwam de bevrijding, we waren we blij, we mochten de straat weer op.
Vrij zijn gaf me een gevoel van geborgenheid, we konden gaan en staan waar we wilden en konden weer bij elkaar zijn. We mochten onze eigen naam weer gebruiken, Renée Pinto i.p.v. Renée Peters zoals ik tijdens de oorlog heette.
Dan denk je, vrij, hoi. Maar na een tijdje realiseer je je dat veel van je vriendinnen en familie niet meer terug komen, dat heel veel mensen in de kampen zijn omgekomen. Je kunt vrijheid pas waarderen als die je ooit is afgepakt, in welke vorm dan ook. Ik ben dan ook heel dankbaar dat we nu allemaal in vrijheid leven!

Vrijheid moeten we ons leven lang koesteren. Daarom blijf ik mijn verhaal vertellen, zolang als ik nog kan.
​​​​​​​Ook legde mijn man, en tegenwoordig onze kinderen, jaarlijks een krans tijdens Dodenherdenking.

Na het verhaal van Mevrouw Wolf mochten de leerlingen nog heel veel vragen stellen. We willen er hier nog één van noemen: ”Heeft u de Duitsers gehaat?” Nee, die mensen deden wat hun opgedragen werd. Ik heb vergeven, maar kan niet vergeten.’

Mevrouw Wolf gaat de komende weken nog naar het Zwijsen College, De Empel, ’t Heibosch en De Vijfmaster. En heeft aangegeven dat ze in april opnieuw open staat voor schoolbezoeken in het kader van de 4 mei herdenking.