Inhoud om te koesteren

Een zelfportret is een bijzondere manier om je persoonlijkheid te verbeelden, maar hoe kun je dat nog meer doen en wat is nou eigenlijk je eigen persoonlijkheid? Daar gingen de leerlingen naar op zoek.


Kunstdocente Judith Rozema legde de specifieke druktechnieken uit en wat de bedoeling is van een doosje met daarin een bijzondere inhoud, een inhoud om te koesteren....

Met behulp van spiegeltjes gingen de leerlingen aan de slag om een zelfportret te tekenen/krassen in zachte zilverfolie. Het portretje mocht worden ingeinkt en schoongemaakt om onder een drukpers te verdwijnen voor een afdruk. Dus: vieze handen van de inkt maar ook: prachtige portretjes.

Andere leerlingen bespraken wat zij heel erg zouden missen als zij hun huis en identiteit achter zich moesten laten. Ze dachten na over wat nu echt bij hen hoort, wat typeert je? Wat staat er symbool voor henzelf en hun leven. Denk bijvoorbeeld aan een een hockeystick voor de sportliefhebster, een microfoon voor iemand die graag zingt of balletschoen voor de leerling die graag danst. Dat symbool tekenden ze in een eenvoudige vorm, die ze met de figuurzaag mochten uitzagen. Vervolgens werd de uitgezaagde vorm met blockprintinkt afgedrukt. Er kwamen veel bijzondere vormen tevoorschijn!

​​​​​​​In deze les stonden deze vragen centraal: 'Hoe bewaar je jouw persoonlijkheid als je meerdere vervangende identiteiten moet aannemen? Hoe vergeet je niet wie jij eigenlijk bent en ‘waar’ je vandaan komt? Wíe ben je eigenlijk? Wat maakt dat jij jij bent?'
Beelden vervliegen en herinneringen vervagen. We bewaren ze in een doosje, met geheimschrift, zodat niemand het weet.