Leven in OnVrijheid

Wordt er op de kunstwerken bij Museum Jan Heestershuis geleefd in vrijheid of in onvrijheid? Waar kun je dat aan zien? De kinderen van De Heijcant blijken goede kijkers. "Losse veters! Dan leef je in vrijheid, want dan hoef je niet snel te vluchten".


De groep wordt verdeeld in drieën zodat de kinderen kunnen rouleren bij drie activiteiten.

OnVrijheid
Bij de expositie 'OnVrijheid' neemt een vrijwilliger de leerlingen mee langs de verschillende kunstwerken van hedendaagse kunstenaars die zelf vluchteling of onderduiker zijn geweest. Er wordt goed gekeken en op details gelet om achter het verhaal achter een beeld te komen. Sippe gezichten, kleurige jurken, geen armen, maskers, schepnetten, donkere schaduwen, een hekwerk, en dus die losse veters. De kinderen stellen vragen, vragen zich hardop af wat er in het beeld gebeurd of wat de kunstenaar er mee bedoelt. Daarna worden tekenvellen uitgedeeld en mogen de leerlingen één kunstwerk kiezen dat hen het meest aanspreekt om te tekenen wat het bij hen oproept.

In de oorlog geboren kinderen
Een volgende activiteit is een presentatie met beelden van Schijndel tijdens Operatie Market Garden en Schijndel nu. Ze herkennen de markt en dat is knap, want hij was totaal verwoest. Een lekker ijsje kopen was er niet bij. Centraal staan twee kinderen die geboren zijn in de oorlog. Wat weten zij van vrijheid? De kinderen schrijven met veel concentratie, inleving en medeleven een kaart aan deze kinderen. Hoe het is om in vrijheid te leven en een hart onder de riem voor alle oorlogsherinneringen.

"Jullie hoeven nu niet meer bang te zijn om nare dingen te zien of schoten te horen. Nu is alles veilig. Nu kunnen jullie weer: naar school, ijsje eten, naar de winkel, zwemmen, en ben je veilig op straat. Maar het allerbelangrijkste, je hoeft niet meer bang te zijn. Nog heel veel plezier verder!".

"Al die jaren in oorlog. Onder het puin. Ik beloof je het wordt beter. Het dorp wordt weer opgebouwd en je gaat naar school. Je leeft in vrijheid! Het wordt weer beter, wees blij! En laat je herinneringen achter".

Jan Heesters vertelt
In het oude Jan Heestershuis ontmoeten de leerlingen Jan Heesters. Hij laat een portret zien van Frederik Woestenburg. Hij was een goede tekenaar, en dus een goede vervalser, van bijvoorbeeld persoonsbewijzen. Hij werkte voor het verzet. De leerlingen zijn verbaasd als ze horen dat er ook piloten waren die een onderduikadres nodig hadden. Zo was er de Engelse piloot Leslie Dowson die via Frederik bij Jan Heesters in huis een onderduik plek kreeg. Jan schilderde hem en ze raakten bevriend. Na de oorlog kreeg Jan Heesters nog een (Engelse) brief van Leslie, hij wordt in de schrijfkamer ontcijferd door de kinderen. Maar er hing natuurlijk een belangrijke vraag in de lucht: "Wáár heeft de piloot verstopt gezeten?". De kinderen geven hun ogen goed de kost. Een luik onder een tapijt? Een kast die verschoven kan worden? Er wordt gezocht naar een kelder. Deuren gaan open en dicht. Achter één van de deuren vinden ze een trap naar de zolder! En ja hoor, na goed kijken vinden ze een geheime kamer waar Leslie zijn dagen door bracht. Aan het einde van de rondleiding verklapt Jan Heesters nóg een geheimpje, hij is ook een soort onderduiker, in de rol die hij speelt. Hij is namelijk niet écht Jan Heesters maar Ben van Rooy. Lachend nemen de kinderen afscheid. En opgelucht; ze waren al aan het tellen geweest, nog 75 jaar erbij... íets klopte er niet.

Afsluiting
De groep komt weer bijeen bij de expositie. Tja, wat gaan ze hier thuis nou over vertellen? Vingers schieten de lucht in. "Over de geheime kamer!", "Dat we een brief hebben geschreven", "Dat piloten ook moesten onderduiken", "Dat Jan Heesters hier woonde". De kinderen beamen dat het een interessante ochtend is geweest, en ze krijgen van de vrijwilligers volop complimenten dat ze de ochtend zo serieus hebben beleefd. Het applaus dat volgt is ook voor de andere twee vrijwilligers die deze ohtend verzorgden; Liesbeth Ausems en Jeanne van Esch van Museum Jan Heestershuis!